Term papers writing service


Ano ang katangian ng pinuno ng bansa

Read the Declaration of Principles in: Pandaigdigang Sosyalistang Rebolusyon at ang International Communist League Fourth Internationalist Ang International Communist League Fourth Internationalist ay isang proletaryo, rebolusyonaryo at internasyonalistang tendensi na nagtataguyod sa tungkulin ng pagtatag ng mga Leninistang partido bilang mga pambansang seksyon ng isang demokratiko-sentralistang internasyonal na layunin ay pamunuan ang uring manggagawa sa tagumpay sa pamamagitan ng mga sosyalistang rebolusyon sa buong daigdig.

Tanging ang proletaryado lamang, sa pag-agaw ng kapangyarihang pulitikal at sa pagwasak sa kapitalismo bilang sistemang pandaigdig, ang makapaglalatag ng basehan para sa eliminasyon ng pagsasamantala at resolusyon ng kontradiksyon sa pagitan ng paglago ng produktibong pwersa ng ekonomiya sa daigdig at mga balakid ng mga pambansang-estado.

Matagal nang nalipasan ng kapitalismo ang progresibo-istorikal na papel nito sa pagbuo ng modernong ekonomiyang industriyal. Para mapanatili ang kanilang paghahari, kinakailangan gawin ng mga pambansa kapitalistang uri ang samantalahin ang nasyonal, etniko at makalahing hatian, na lalong pinatindi mula noong pagwasak ng Unyong Soviet.

Ang lalong magkakabangayang imperyalistang kapangyarihan at mga magkaribal na bloke ay higit na ano ang katangian ng pinuno ng bansa apihin ang mga mamamayan ng dating kolonyal na bahagi ng daigidig at ang mga nasa ilalim pa ng pamatok ng kolonyal na pagka-alipin, paghirapin ang masa ng daigdig, masangkot sa walang tigil na digmaan para sa pananatili at sa redibisyon ng mga pandaigdigang pamilihan sa layuning tukuran ang bumabagsak na tantos ng ganansya, at magtangkang durugin ang rebolusyonaryong pakikibaka ng mga manggagawa saan man ito pumutok.

Sa huling nagdedeliryong pagsisikap nitong mapanatili ang makauring paghahari, ang burgesya ay hindi mag-aatubiling ilugmok ang sangkatauhan sa isang nukleyar na pagkapugnaw o sa diktatoryal na opresyon na di pa napaparisan ang pagkabangis.

Sa kabilang banda, ang tagumpay ng proletaryado sa pandaigdigang antas ay maglalagay ng di pa nasisilayang materyal na kasaganaan sa pagsilbi ng mga pangangailangan ng sangkatauhan, ilatag ang basehan ng pagpawi ng mga uri at ang eradikasyon ng panlipunang di pagkakapantay-pantay na nakabatay sa kasarian at ang ultimong abolisyon ng panlipunang pagkasignipikante ng lahi, bansa at etnisidad.

Sa unang pagkakataon, hahawakan ng sangkatauhan ang renda ng kasaysayan at kukontrolin ang sariling likha, ang lipunan, at magbubunga sa di pa naaatim na emansipasyon ng potensyal na pantao, at isang monumental na lunsad pasulong ng sibilisasyon.

Sa pagkakataong ito lamang magiging posible na makamtan ang malayang pag-unlad ng bawat indibidwal bilang kundisyon ng malayang pag-unlad ng lahat.

  1. Ang unang kumperensya ng mga delegado ay pinulong noong 1979 at naghalal ng international executive committee [internasyonal na komiteng tagapagpaganap]. Ang sosyalismo sa United States ay matatamo lamang sa paraan ng komon na pakikibaka ng mga manggagawang itim at puti sa ilalim ng pamumuno ng isang multiracial na rebolusyonaryong taliba.
  2. Sa harap ng tumitinding pagkukumpitensya sa pagitan ng mga imperyalista, iginigiit namin. Ang ganitong estado ay magtatanggol sa sarili laban sa mg kontrarebolusyonaryong pagsisikap ng pinabagsak na naghaharing uri na makabalik sa kapangyarihan at irereorganisa ang ekonomiya sa rasyunal na kaayusan.
  3. Naglakbay siya sa iba't ibang lugar tulad ng Canton , Hong Kong at Handow.
  4. Ang mga ito ay kumatawan sa mainam na pagkakataon para sa proletaryong rebolusyon sa mga abanteng kapitalistang bansa matapos ang panahon kasunod ang WWII.
  5. Ang opresyon ng kababaihan, kabataan, minoridad at lahat ng sektor ng mga api ay dapat suriin at harapin sa bawat bansa para mahanap ang pinakapaborableng punto kung saan dapat ituon ang Marxistang pingga.

Tayong lahat sa unang banda ay nakikihamok sa mga suliranin na gawa ng tao at maaaring malutas ng tao. Nais ko lang ipaalala sa inyo na bilang halimbawa isinaad ni Trotsky, sa isang banda, na may tatlong batayang trahedya—gutom, sex at kamatayan—na kinakaharap ng tao.

Ang kagutuman ay ang kaaway na hinamon ng Marxismo at ng modernong kilusang paggawa. Oo, tutugisin pa rin ng sex at kamatayan ang sosyalistang tao; subalit kami ay kumbinsido na siya [ang sosyalistang tao] ay magkakaroon ano ang katangian ng pinuno ng bansa nakahihigit na kakayahan kaysa sa atin para harapin kahit ang mga ito. Ang Krisis ng Proletaryong Liderato Ang pananaig o pagkabigo ng uring manggagawa na makamit ang tagumpay ay nakadepende sa organisasyon at kamalayan ng masang nakikibaka, ibig sabihin, nasa rebolusyonaryong liderato.

Ang rebolusyonaryong partido ang indispensableng sandata ng masang manggagawa para sa kanilang tagumpay. Pinanghahawakan ng naghaharing uri ang monopolyo sa instrumento ng karahasan, ang dominanteng aparatong pulitikal at burukratiko, ang dambuhala nitong kayamanan at koneksyon, at ang kontrol nito sa edukasyon, mass media at iba pang institusyon sa kapitalistang lipunan.

Laban sa ganitong kapangyarihan ang isang estado ng mga manggagawa ay mailuluwal lamang ng proletaryado na mulat sa sariling tungkulin, organisado para isakatuparan ang mga ito, at determinadong ipagtanggol ang mga nasakop nitong tagumpay laban sa kontrarebolusyonaryong dahas ng naghaharing uri.

Sa pagkamit ng uring manggagawa ng kamalayang pulitikal nagtatapos ang kalagayan nito bilang simpleng uri [class in itself] at nagiging uri na para sa sarili [class for itself], gising sa makasaysayang tungkulin nitong agawin ang kapangyarihang pang-estado at reorganisahin ang lipunan. Kung kayat tungkulin ng rebolusyonaryong partido ang pandayin ang proletaryado sa pagiging isang sapat na pwersang pampulitika sa paraan ng pagkintal ng kamalayan ng tunay na kalagayan nito, pagsasanay sa mga aral ng kasaysayan ng maka-uring pakikibaka, pagpapatatag nito sa mas pinalalim na pakikipaglaban, pagwasak sa mga ilusyon nito, pagpapatibay ng rebolusyonaryong loob at tiwala-sa-sarili, at sa pag-organisa ng pagbagsak ng lahat ng pwersa na tumatayong hadlang sa pagsakop ng kapangyarihan.

Ang mulat na uring manggagawa ang mapagpasyang lakas sa kasaysayan. Ang indispensableng kalikasan ng tungkulin ng pagpanday ng talibang partido at ang pagpapatalas ng rebolusyonaryong talim nito bilang paghahanda sa di-maiiwasang rebolusyonaryong krisis ay idinidiin ng imperyalistang epoka.

Ito ang natatanging balon kung saan dumadaloy ang buong kahalagahan ng rebolusyonaryong istratehiya kumpara sa taktika. Dito rin nagmumula ang bagong kahalagahan ng partido at ng lideratong pampartido. Kung mamintis nito ang isang sitwasyong kritikal, ang huli ay matatransporma sa kabaligtaran nito.

  1. Mula noon tinamo ng ICL ang mga katamtamang tagumpay sa internasyonal na ekstensyon ng aming tendensi sa Latin Amerika at South Africa at patuloy na paglawak sa Europa at Asia.
  2. Kami ang Partido ng Rebolusyong Ruso Ang Rebolusyong Ruso ng Oktubre 1917 ang nag-angat ng Marxistang doktrina ng proletaryong rebolusyon mula sa larangan ng teorya at binigyan ito ng katotohanan, naglikha ng lipunan kung saan ang naghahari ang manggagawa sa pamamagitan ng diktadura ng proletaryado.
  3. Para sa mga Marxistang rebolusyonaryo, ang Rebolusyong Ruso ay tiningala bilang unang putok sa kinakailangang internasyonal na pakikibaka ng paggawa laban sa pandaigdigang paghahari ng kapital. Higit sa lahat ang aming pagtanggol sa Unyong Soviet ay binigyang ekspresyon sa aming paglaban para sa mga bagong Rebolusyong Oktubre sa lahat ng panig ng mundo.
  4. Sa obhetibo, naghahari ang kapitalismo sa pamamagitan ng kapangyarihan ng pamumuhunan, ng monopolyo nito sa mga instrumento ng karahasan, at kontrol sa lahat ng mga nakatayong institusyong panlipunan.

Sa ganitong kalagayan ang papel ng liderato ng partido ay nagkakaroon ng bukod-tanging halaga. Ang wika ni Lenin na ang epekto ano ang katangian ng pinuno ng bansa dalawa o tatlong araw ay maaaring magpasya sa kapalaran ng pandaigdigang rebolusyon ay halos di-maunawaan noong epoka ng Ikalawang Internasyonal.

Sa ating epoka, sa kontraryo, ang mga salitang ito ay mas sa kadalasan nakumpirma at maliban sa halimbawa ng Oktubre, parati sa negatibo. Kami ang Partido ng Rebolusyong Ruso Ang Rebolusyong Ruso ng Oktubre 1917 ang nag-angat ng Marxistang doktrina ng proletaryong rebolusyon mula sa larangan ng teorya at binigyan ito ng katotohanan, naglikha ng lipunan kung saan ang naghahari ang manggagawa sa pamamagitan ng diktadura ng proletaryado.

Ang proletaryong rebolusyong ito na pinamunuan ng Bolshevik Party sa Rusya ay isinakatuparan hindi lamang para sa Rusya. Para sa mga Marxistang rebolusyonaryo, ang Rebolusyong Ruso ay tiningala bilang unang putok sa kinakailangang internasyonal na pakikibaka ng paggawa laban sa pandaigdigang paghahari ng kapital.

Nilagot ng mga Bolshevik ni Lenin ang kapitalistang tanikala sa pinakamahinang bahagi nito, na may pag-unawa na hanggat ang proletaryong rebolusyon ay hindi sumaklaw sa pangunahing kapitalistang kapangyarihan, pangunahin sa Alemanya, ang nag-iisa na diktadura ng proletaryado sa Rusya ay hindi magtatagal.

Ang mga oportunidad ay marami, ngunit ang mga bagong rebolusyonaryong partido sa labas ng Rusya ay bagung-bago, ibig sabihin ay, walang sapat na lakas at pampulitikang maturidad, para samantalahin ang mga ito. Sa Europa, lalung-lalo na sa Alemanya, pinaglingkuran ng Sosyal Demokrasya ang mga among burges, tumulong sa muling pagpapatatag ng kanilang kaayusan at nakiisa sa kanilang antagonismo sa Rebolusyong Oktubre. Sa ibang bahagi, sa mga bansa at rehiyon na di gaanong maunlad, ang naging pangunahing ideolohikal na balakid at pwersa laban sa Bolshevismo ay nasyonalismo.

Magiging posible ba para sa rebolusyong ito na maganap sa iisang bansa lamang? Ang pang-malakihang industriya, sa paglikha ng pandaigdigang pamilihan, ay nag-ugnay na sa lahat ng mga sambayanan ng daigdig, at lalu na ang mga sibilisadong sambayanan, na ang bawat sambayanan ay naka-asa sa mangyayari sa iba.

Dagdag pa, sa lahat ng sibilisadong bansa ang malawakang industriya ay nagpantay na sa antas ng panlipunang pag-unlad na sa mga bansang ito ang burgesya at ang proletaryado ay naging dalawang mapagpasyang uri sa lipunan at ang labanan sa pagitan ng dalawa ang pangunahing laban ng panahon. Sa gayon ang komunistang rebolusyon ay hindi pambansa lamang. Ang Kaliwang Oposisyon ay lumaban para ipreserba at palawakin ang mga nakamit ng Rebolusyong Ruso na pinagtaksilan ngunit di pa napapabagsak.

Sa kanyang matinding analisis ng dehenerasyon ng Rebolusyong Ruso, ng dobleng kalikasan ng Stalinistang burukrasya, at ng ekplosibong kontradiksyon sa lipunang Soviet The Revolution Betrayed, 1936 [Ang Rebolusyong Pinagtaksilan] maliwanag na inihain ni Trotsky ang pamimilian: Sa konteksto ng kataksilang naganap sa Alemanya at ang sumunod na kodipikasyon ng Comintern ng lantarang anti-rebolusyonaryong linya ng pagbuo ng prente popular, na ang naging pinakabuong ekspresyon ay ang kriminal na pagsakal ng mga Stalinista sa Rebolusyong Espanyol, inorganisa ng mga Trotskyista ang Fourth International [Ika-Apat na Internasyonal], na itinatag noong 1938.

Ipinatotoo ng planadong ekonomiya ng Unyong Soviet at ang mga burukratikong depormadong estado ng mga manggagawa na malaon ay nagsulputan batay sa Stalinistang modelo ang superyoridad nito hambing sa kapitalistang anarkiya sa panahon ng mabilisang pag-unlad. Subalit ang walang lubay na presyur dulot ng patuloy na ekonomiyang pamamalibot ng nananatiling pandaigdigang dominanteng kapitalistang anyo ng produksyon sa pamamagitan ng pandaigdigang pamilihan ay di-mapipigilan kung walang internasyonal na ekstensyon ang rebolusyon.

Sinulat ni Trotsky sa The Revolution Betrayed: Ang interbensyong militar ay isang panganib. Ang pagpasok ano ang katangian ng pinuno ng bansa murang-halagang bilihin sa bagahe ng mga kapitalistang hukbo ay tunay na mas malaking panganib sa isa. Sa naunang diyesimasyon sa mga Trotskyistang kadre sa buong Europa sa kamay ng pasista at Stalinistang panunupil—ang mga masaker ng mga Trotskyista sa Vietnam at ang pagpiit sa mga Trotskyista sa China, mga bansa kung saan ang Kaliwang Oposisyon ay nakakuha ng mahalagang base ng suporta—nalimas sa kilusan ang mga mahusay na kadre sa isang krusyal na pagkakataon.

Matapos ang walang patid na ano ang katangian ng pinuno ng bansa ng pagkabigo at pagtataksil, mula China 1927 at Alemanya 1933 hanggang sa Digmaang Sibil Espanyol, at ang madurugong pamumuksa ni Stalin, ang pagpapatuloy ng Unyong Soviet ay nalagay matinding panganib. Samantala, sa Silangang Europa na okupado ng Soviet, ang kapitalistang ari-arian ay sinamsam at isang kolektibisadong ekonomiya ang itinatag sa paraan ng rebolusyong panlipunan sa ilalim ng burukratikong kontrol, na nagbunga ng mga depormadong estado ng mga manggagawa na isinunod sa modelo ng Stalinistang-pinaghahariang USSR.

Sa bahagi ay kinondisyong ng Digmaang Vietnam at ng internal na kaguluhan sa U. Ang mga ito ay kumatawan sa mainam na pagkakataon para sa proletaryong rebolusyon sa mga abanteng kapitalistang bansa matapos ang panahon kasunod ang WWII. Muling nagawang maipreserba ng mga pro-Moscow na Partido Komunista ang mga nayanig na burges na kaayusan sa rehiyon na ito.

  • Ang Krisis ng Proletaryong Liderato Ang pananaig o pagkabigo ng uring manggagawa na makamit ang tagumpay ay nakadepende sa organisasyon at kamalayan ng masang nakikibaka, ibig sabihin, nasa rebolusyonaryong liderato;
  • Buksan ang daan tungo sa kabatan!
  • Nagkaroon sila ng apat na anak;
  • Samantala, sa Silangang Europa na okupado ng Soviet, ang kapitalistang ari-arian ay sinamsam at isang kolektibisadong ekonomiya ang itinatag sa paraan ng rebolusyong panlipunan sa ilalim ng burukratikong kontrol, na nagbunga ng mga depormadong estado ng mga manggagawa na isinunod sa modelo ng Stalinistang-pinaghahariang USSR.

Ang muling pag-istabilisa ng burges na kaayusan sa mga estadong imperyalista ng Kanluran noong kalagitnaan ng 1970s ay agad sinundan ng panibagong opensibang Cold War laban sa blokeng Soviet. Ang proletaryado, dahil sa kawalan ng pinuno, ay hindi nakayang tumutol, at naging resulta sa pagkawasak ng estado ng mga manggagawa. Ang pag-agaw at konsolidasyon ni Khomeini ng kapangyarihan sa Iran ay isang pagkatalo kawangis ng pagdurog ni Hitler sa proletaryadong Aleman noong 1933, bagamat sa mas makitid at rehiyonal na antas.

Walang suporta sa mga mullah! Pangunahing nakasandig ang preserbasyon ng proletaryong kapangyarihan sa pampulitikang kamalayan at organisasyon ng uring manggagawa. Matapos ang pisikal na likidasyon ni Stalin ng rebolusyonaryong kawing ng mga Bolshevik, ang pagpapatuloy ng tradisyon ng Rebolusyong Oktubre ay sistematikong binura sa ala-ala ng uring manggagawa. Sa kamalayan ng masang Soviet, batbat ng propagandang nasyonalistang-Ruso na ipinalabas ni Stalin, ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig ang humalili sa Rebolusyong Oktubre at naging pinakamahalagang pangyayari sa kasaysayang Soviet.

Atomisado at wala ni anumang anti-kapitalistang liderato, kapos sa malinaw at matatag na sosyalistang makauring kamalayan, at duda sa posibilidad ng makauring pakikibaka sa mga kapitalistang bansa, ang uring manggagawang Soviet ay hindi sumulong para lumaban ano ang katangian ng pinuno ng bansa nanghihimasok na kapitalistang kontrarebolusyon. Tulad ng nabanggit sa dokumento ni Seymour: Sa pananaw ni Trotsky na ang kapitalistang kontrarebolusyon, maging ang proletaryong rebolusyong pampulitika, sa Rusya ni Stalin ay kasasangkutan ng digmaang sibil ay isang prognosis, hindi isang dogma.

Ito ay nakasalalay sa paglaban ng uring manggagawa, hindi sa paglaban ng konserbatibong elemento ng burukratikong aparato. Ganito nahaharap ang usapin sa The Revolution Betrayed.

  • Sa bahagi ay kinondisyong ng Digmaang Vietnam at ng internal na kaguluhan sa U;
  • Dahil wala silang nakataya sa paggpapanatili ng burges na kaayusan, ang napakalaking kapangyarihan ng uring manggagawa ay nakasandig sa kanilang papel sa produksyon, bilang at organisasyon;
  • Ang opresyon ng kababaihan, ang pinakamatagal na panlipunang inekwalidad sa kasaysayan ng tao, ay nagmula pa sa unang pagsulpot ng pribadong pag-aari at hindi ito mapapawi hanggat hindi pinapawi ang lipunang nahahati sa mga uri.

Ang mapagpasyang elemento ay ang kamalayan ng uring manggagawang Soviet, na hindi naka-pirmi kundi apektado ng di mabibilang at papalit-palit na dahilan sa larangang domestiko at internasyonal. Kaya, konklusyon niya na kung wala ang interbensyon ng mulat na proletaryong taliba, ang pagbagsak ng Stalinistang pampulitikang rehimen ay di-maiiwasang magtungo sa likidasyon ng planadong ekonomiya at ang panunumbalik ng pribadong ari-arian. Kaming mga Trotskyista ay nanatili sa aming mga poste at lumaban para ipreserba at palawakin ang rebolusyonaryong tagumpay ng uring manggagawa habang ang iba pang tendensi sa planeta ay sumuko sa ideolohikal na presyur ng imperyalistang anti-komunismo.

Higit sa lahat ang aming pagtanggol sa Unyong Soviet ay binigyang ekspresyon sa aming paglaban para sa mga bagong Rebolusyong Oktubre sa lahat ng panig ng mundo. Ang responsibilidad para sa kontrarebolusyonaryong pagwasak ng Unyong Soviet ay nakasalalay rin sa lahat ng anyo ng repormismo at mga centrista na humanay sa likod ng kanilang naghaharing kapitalista laban sa USSR, pati na rin ang pagsuporta sa lahat ng reaksyonaryong kilusan mula Solidarnosc sa Poland hanggang sa mga Islamikong pundamentalistang berdugo sa Afghanistan.

Menu ng paglilibot

Ang pag-ahon ni Boris Yeltsin at mga pwersa ng kapitalistang-restorasyon noong Agosto 1991 ay susing pangyayari sa pagdetermina ng kapalaran ng Unyong Soviet, ngunit ang pangwakas na pagkatastas sa Rebolusyong Oktubre ay hindi isang di-maiiwasang konklusyon. Biguin ang Kontrarebolusyong Yeltsin-Bush! Nanawagan kami para sa isang rebolusyong pulitikal upang biguin ang kapitalistang restorasyon at ibalik ang proletaryadong Soviet sa kapangyarihang pulitikal.

Tanging mga nasa ilalim ng impluwensya ng kapitalistang ideolohiya o ang materyal na dagdag sa kita ang mga nagmamadali na talikuran ang Unyong Soviet sa panahong iyon. Ang kawalan ng pagtutol ng uring manggagawang pinagtaksilan at atomisado ng dekada ng Stalinistang bulok na pamamahala at mabagsik na panunupil ang naging mapagpasyang salik sa pagkawasak ng estado ng mga manggagawang Soviet.

Mariin na idinideklara ng kasaysayan ang hatol nito. Ang pagsulong ng kontrarebolusyon sa dating USSR ay isang di pa napapantayang kabiguan ng masang manggagawa sa buong mundo na mapagpasyang nagpabago sa pampulitikang heyograpiya ng planeta. Sa pagkawala ng paghamon ng lakas militar ng Soviet, nagpahayag ang imperyalismong U.

François Mitterrand

Subalit, ang mga karibal na imperyalismo, pangunahin dito ang Alemanya at Japan, na di na pinipigilan ng anti-Soviet na pagkakaisa, ay agresibong nagpupursigi ng kanilang gana na ma-kontrol ang mga pandaigdigang pamilihan at kaakibat na pagpapalapad ng lakas militar.

Sa kasalukuyang alitan sa pagitan ng mga magkaribal na rehiyonal na blokeng pangkalakalan, tumitingkad ang balangkas ng mga digmaang darating.

Sa harap ng tumitinding pagkukumpitensya sa pagitan ng mga imperyalista, iginigiit namin: Sa usaping ng bagong labanan sa pagitan ng mga imperyalista na ating kinakaharap, makaka-asa tayo na kikilos ang mga kasalukuyang repormista at centrista sa diwa ng 4 Agosto 1914 kung kailan sinuportahan ng kanilang mga sosyal-demokratikong ninuno ang sarili nilang tagapag-hari sa panahon ng digmaan. Binuo sa diwang ito ang kanilang ring pagsuporta para sa kontrarebolusyon sa USSR.

Kadalasan isang panunumbalik ng mga pambansang antagonismo na namagitan sa mga kapitalistang estado sa rehiyon bago mag-Ikalawang Digmaang Pandaigdig, kabuntot ng kontrarebolusyon, ang nasyonalistang ideolohiya ay ang nagiging pangunahing hadlang sa daan na dapat buwagin ng mga rebolusyonaryo.

Hindi ang komunismo kundi ang parodya nito, Stalinismo ang nailantad bilang isang landas na walang patutunguhan.

Ang matagumpay na kontrarebolusyon ay hindi lamang nanalanta sa kalagayang materyal at ideolohikal ng proletaryadong Soviet at ng Silangang Europa; ganundin sa isang buong serye ng mga bansa hal. Ang burukrasyang Kremlin sa ilalim ni Gorbachev ang nagpatupad ng walang-kapantay at pangwakas na kataksilan, sa pag-deklara na ang sosyalismo ay eksperimentong utopyan na walang kahihinatnan at pagproklama ng pagiging mas magaling ang sistema ng kapitalistang pamilihan.

Ang nalulusaw na CPSU ay nanganak sa mga pangkat na lantarang kontrarebolusyonaryo sa pamumuno ni Boris Yeltsin na siyang kumilos bilang hayag na ahente ng imperyalismong U. Kaya ang mga Stalinistang naghaharing caste [keyst—isang esklusibong panlipunang saray] at ang kanilang mga kapanalig-isip sa Kanluran ang may direktang responsibilidad sa pagkawasak ng mga sosyalistang ano ang katangian ng pinuno ng bansa ng mga sulong na proletaryong leyer sa Kanlurang Europa at iba pang lugar.

Ang iginiit ni Trotsky sa Programang Transisyonal ng 1938 na: Ang realidad ng post-Soviet na panahon ay nagdagdag ng bagong dimensyon sa obserbasyon ni Trotsky. Ang tanging landas para pangimbabawan ang regresyong ito at para ang uring manggagawa ay maging uri na para sa sarili [class for itself], ibig sabihin, lumalaban para sa sosyalistang rebolusyon, ay ang muling pagpanday ng internasyonal na Leninista-Trotskyistang partido bilang liderato ng uring manggagawa.

Dapat muling maakit ng Marxismo ang katapatan ng proletaryado. Sa China, ang sukdulang ideolohiyang nasyonalista na itinutulak ng naghaharing Stalinistang burukrasya ay direktang tulay sa kapitalistang restorasyon. Ang landas na ito ay hindi maisasakatuparan liban kung dudurugin ang pagtutol ng militanteng uring manggagawa.

Ang tanging pagpipilian ng China ay proletaryong rebolusyong pulitikal o kapitalistang kontrarebolusyon. Ang mapagpasyang sangkap ay rebolusyonaryong liderato para maibalik ang internasyonalistang makauring kamulatan na nagpakilos sa mga tagapagpundar na Komunistang Chino noong maagang bahagi ng 1920s.

Malaki ang nakataya para sa manggagawa ng buong daigdig sa laban para sa pampulitikang rebolusyong manggagawa sa China. Ang kahihinatnan nito ay may mabigat na epekto sa mga natitirang depormadong estado ng mga manggagawa Cuba, Vietnam at North Korea at maging sa mga bansa sa Asia tulad ng Indonesia, South Korea, Thailand, Malaysia at Pilipinas, kung saan umusbong bilang makapangyarihang pwersa ang militante at batang proletaryado.

  • Malaki ang nakataya para sa manggagawa ng buong daigdig sa laban para sa pampulitikang rebolusyong manggagawa sa China;
  • Sinulat ni Trotsky noong 1930 ng sa ilalim ng impak ng Malawakang Depresyon sumulpot ang Partido Nazi bilang tunay na banta na susunggab sa kapangyarihan sa Alemanya;
  • Ang mapagpasyang sangkap ay rebolusyonaryong liderato para maibalik ang internasyonalistang makauring kamulatan na nagpakilos sa mga tagapagpundar na Komunistang Chino noong maagang bahagi ng 1920s;
  • Ang pakikibaka ng pamunuang proletaryo para sa pansariling pagpapasya ng mga bansang inaapi ay makapangyarihang kasangkapan para matanggal ang kapit sa masa ng mga nasyonalistang petiburges na lider;
  • Tanging uring manggagawa lamang ang may kapangyarihang panlipunan at kompulsyon ng malinaw na obhetibong interes na palayain ang sangkatauhan mula sa pagka-api;
  • Dagdag pa, sa lahat ng sibilisadong bansa ang malawakang industriya ay nagpantay na sa antas ng panlipunang pag-unlad na sa mga bansang ito ang burgesya at ang proletaryado ay naging dalawang mapagpasyang uri sa lipunan at ang labanan sa pagitan ng dalawa ang pangunahing laban ng panahon.